നഷ്ടങ്ങളുടെ താഴ്‌വാരം....

എന്നോ നഷ്ടമായ ഇലഞ്ഞിപ്പൂവിന്റെ മണമുണ്ട് ഈ  താഴ്‌വരയിലെ കാറ്റിന്.... ഇവിടെ അടുത്തെവിടെയോ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്.... അതുകൊണ്ടാവാം ഒരു തണുത്ത കാറ്റ് ഞാനറിയാതെ മുഖത്തെ തഴുകി കടന്നു പോയത്.... മഴ നനഞ്ഞ്, മഴയെയറിഞ്ഞ്, മഴയുടെ നിറവിലങ്ങനെയാ ഇലഞ്ഞിപ്പൂവിന്റെ നനുത്ത സുഗന്ധത്തെ നെഞ്ചോടണച്ച്‌ ഒരു  മഴവില്ലുപോലെ മാനത്തു നിറഞ്ഞു നിൽക്കണം.. മാഞ്ഞു പോകുമെന്നറിയാം... അല്പനിമിഷമെങ്കിലും... കാലം തെറ്റിപെയ്യുമീ മഴയിലും ഇലഞ്ഞി മരത്തിൽ ഇന്ന് നിറയെ പൂവിട്ടിരിക്കുന്നു... 

അവൾക്കായ് മാത്രം... 
പറയാതെ പോയതെല്ലാം പറഞ്ഞുതീ൪ക്കാ൯.. നൽകാൻ മറന്നതൊക്കെ നെഞ്ചോടണയ്ക്കാ൯.. 
മഴയോടൊപ്പം ഇന്നീ മുറ്റത്തെ ഇലഞ്ഞിയുടെ സുഗന്ധ പേടകവുമായ് കാറ്റിനോടും മഴക്കുഞ്ഞിനോടും മന്ദാരച്ചെടിയോടും പ്രണയം ചൊല്ലിയൊരു സുഗന്ധമായ്..... തഴുകലായ്...... തലോടലായ്...... അങ്ങനെ തീരണം ഈ ഹൃസ്വമായ ജീവിതവും....

ഒറ്റക്കൊരു ലോകം......

ഒറ്റക്ക് നടക്കുന്നവന്‍ ആര്‍ക്കും പകുത്തു കൊടുക്കാതെ, ഭൂമിയെ കൂടെ നടത്തുന്നു... വഴിയരികിലെ മരക്കൊമ്പില്‍ നിന്നും അടര്‍ന്നു വീഴുന്ന, ഒരിലയുടെ തലയോട് തകരുന്ന ശബ്ദം, ഒരു നിലവിളി പോലെ അവനെയെപ്പോഴും  അലട്ടികൊണ്ടിരിക്കും....

ഒറ്റക്ക് നടക്കുന്നവന്‍ ഏറ്റവും കൃത്യമായി കുമ്പസാരിക്കുന്നുമുണ്ട്.. അവനും ഭൂമിക്കുമിടയില്‍ ദൂരങ്ങളില്ലാതിരിക്കേ, തുറന്നുപറച്ചിലുകള്‍ എത്രയെളുപ്പം...! വഴിയരികിലെ മുള്‍വേലിയില്‍ പടര്‍ന്നു പൂത്ത മുല്ലവള്ളികളില്‍ മുഖം ചേര്‍ത്ത് ഒരു കുമ്പസാരക്കൂടിനോടെന്നപോല്‍ അവന്‍ ഉള്ളു തുറക്കും.. പാതി വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ഒരു സൗഹൃദത്തെ കുറിച്ച്, പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്,  തന്‍റെ  പ്രിയ സുഹൃത്തിനെക്കുറിച്ച്‌....

കൂട്ടം കൂടി നടക്കുന്നവര്‍ ഭൂമിയെ പകുത്തു കൈമാറുമ്പോള്‍, ഒറ്റക്ക് നടക്കുന്നവന്‍ തന്‍റെ ലോകം തിരിച്ചു പിടിക്കുന്നത്‌ ഭൂമിയുടെ തോളില്‍ കൈകോര്‍ത്തു നടക്കുമ്പോഴാണല്ലോ..!

ഒറ്റക്ക് നടക്കുന്നവന്‍ ഒറ്റക്കാണെന്നു കരുതരുത്‌...  അവനോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു ലോകവും കൂടെയുണ്ട്... നമ്മുടെ കാഴ്ചകളില്‍ തെളിഞ്ഞു കാണാത്ത പ്രണയത്തിന്‍റെ , സൗഹൃദത്തിന്‍റെ, ആത്മാവിന്‍റെ ആഴങ്ങളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച നേരിന്‍റെ, നെറിയുടെ  ഒരു ലോകം.......!!!!

സുഹൃത്ത്......!!!

എത്രയൊക്കെ കൈവഴികൾ ഉണ്ടായാലും, ആ കൈവഴിയിലൂടെ എത്ര തന്നെ ഒഴുകിയാലും, അവസാനം സാഗരത്തിൽ ഒഴുകി ലയിക്കുന്ന നദിയുടെ നിയമം പോലെ, ആത്മാവ് ആത്മാവിൽ മാത്രം ഒന്നായി തീരുന്ന പോലെ ചിലതുണ്ട്.... കാലത്തിനും, ഭാഷയ്ക്കും, ജാതിയ്ക്കും ഉപരി, എല്ലാ ബന്ധങ്ങള്ക്കും, ബന്ധനങ്ങൾക്കും അതീതമായി, മഴനീരിൽ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായ മിഴിനീരു പോലെ... വെറുതെ  ഒന്നോർക്കുമ്പോൾ തന്നെ മനസ്സ് നിറയുകയും, മിഴികൾ തിളങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന ഇലഞ്ഞിപ്പൂവുകളുടെ സുഗന്ധം... ഒരുപാട് അകലെയാണെങ്കിലും അടുത്തറിയുന്ന നിശ്വാസങ്ങൾ... ഓരോ വാക്കിലൂടെയും തൊട്ടറിയുന്ന വാത്സല്യം... ആദ്യ കാഴ്ചയിലും ഓരോരോ കാഴ്ചകളിലും പുതുമകൾ നിറയുന്ന സാമീപ്യം... ഏതോ ജാലക വിരിയ്ക്കപ്പുറത്തു നിന്നും എനിയ്ക്കായി മാത്രമുള്ള ഗന്ധർവ ഗീതികൾ.... സാരമുള്ളവയേയും സാരമില്ലാതാക്കുന്ന സാന്ത്വന മന്ത്രം.... പേരിട്ടു വിളിയ്ക്കാൻ ആവാതെ പോകുന്ന ചില ബന്ധങ്ങൾ... കാഴ്ച്ചയ്ക്കുമപ്പുറം കേട്ടറിവിന്റെ നേരിൽ നന്മ നിറഞ്ഞ ഒരു മന്ദഹാസം... നീയാണിന്നെൻ പ്രിയ സുഹൃത്ത്... നന്മയുടെ, നേരിന്റെ, സാന്ത്വനത്തിന്റെ, കൂടപ്പിറപ്പ്... എന്നും എന്നും എന്റെ സ്വന്തം സുഹൃത്ത്....

ഇലഞ്ഞിപ്പൂവ്........

ഇലഞ്ഞി മരത്തിന്റെ ചില്ലയിൽ നിന്നും ഒരു കുഞ്ഞു പൂവ് മെല്ലെ വട്ടം കറങ്ങി, ഭുമിയിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങി... ഒരു പൂവ് മാത്രം നൽകി എന്നെ പറ്റിക്കണ്ടാട്ടോ.. ഞാൻ ഇലഞ്ഞി മരത്തിന്റെ കാതിൽ ചൊല്ലി.... ഇലഞ്ഞിമരം ഒന്നുകൂടെ ഇളകി.. ഇലഞ്ഞിപൂക്കൾ ഒരു മഴ കണക്കെ താഴേക്ക്... എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കൾ, ചുറ്റിലും ഇലഞ്ഞിപൂക്കളുടെ മനം മയക്കുന്ന ഗന്ധം... ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുതുറന്നു.. കണ്ടത് സ്വപ്നമായിരുന്നു.. ഞാൻ മുറ്റത്തിറങ്ങി ഇലഞ്ഞി മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലേക്കു വേഗം നടന്നു...മരത്തിൽ നിന്നും ഒരു ഇലഞ്ഞിപ്പൂവ് എന്റെ കൈയിൽ വന്നു വീണു... ആ പൂവ് എന്നോട് രഹസ്യമായി മന്ത്രിച്ചു, ഞാൻ ഈ മരത്തിലെ അവസാനത്തെ പൂവാണ്..... ഇനിയൊരിക്കലും മറ്റൊരു പൂവ് തേടി നീ വരരുത്... ഞാൻ തന്ന സുഗന്ധം നിന്നിൽ നിന്നും മായാതെ പോകട്ടെ... പക്ഷെ ഞാനിന്നും കാത്തിരിക്കുന്നു... ഒരുനാൾ ഇലഞ്ഞി മരം പൂത്തുലഞ്ഞു ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കൾ പൊഴിക്കുന്നത് കാണാനാവുമെന്ന പ്രത്യാശയോടെ....!!!!